Սա այն եզակի և անմոռանալի ելույթներից էր, երբ պարզապես չես կարող աչք կտրել էկրանից։ Այկոն բեմ բարձրացավ առանց ավելորդ էմոցիաների, բայց հենց առաջին նոտայից հստակ
էր՝ դահլիճը սպասում էր ինչ-որ հզոր բան։ Նրա կատարումը լի էր ուժով, զգացմունքով և խորությամբ։ Յուրաքանչյուր բառ ու հնչյուն դուրս էր գալիս ոչ միայն ձայնային տվյալներից, այլև ներսից՝ սրտից։ Նրա ձայնը կարող էր հասնել
ամենախոր զգացողություններին։ Դահլիճում լռություն էր, և բոլորը պարզապես լսում էին՝ շունչները պահած։ Եվ հենց այդ պահին ժյուրիի բոլոր անդամները միաժամանակ շրջվեցին՝ իրենց
հիացմունքը չթաքցնելով։ Այդ պահը հույզերով էր լցված։ Այս ելույթը հաստատ կպահպանվի որպես օրինակ, թե ինչպես է իսկական արվեստը հպվում հոգուն։ Դիտեք ամբողջական տեսանյութը այստեղ՝