Αυτός ο μικρός αγόρι δεν ήθελε καθόλου να αποχωριστεί τα μακριά, σγουρά του μαλλιά. Για εκείνον, δεν ήταν απλώς μαλλιά — ήταν μέρος του ποιος ήταν. Είχε συνηθίσει να βλέπει αυτές τις μπούκλες καθημερινά στον καθρέφτη και να τις νιώθει να αναπηδούν καθώς έτρεχε και έπαιζε. Η σκέψη ότι θα του τα κόψουν τον έκανε νευρικό και αβέβαιο. Φοβόταν ότι δεν θα φαινόταν πλέον ο εαυτός του ή ότι θα μετάνιωνε την απόφασή του τη στιγμή που οι ψαλίδες θα άγγιζαν τα μαλλιά του.
Στην αρχή αντιστάθηκε. Κάθε ψαλίδισμα φαινόταν σαν να απελευθερώνεται από κάτι οικείο και καθησυχαστικό. Φαινόταν η διστακτικότητα στα μάτια του καθώς παρακολουθούσε τις μπούκλες του να πέφτουν αργά. Για ένα τόσο μικρό παιδί, ήταν μια μεγάλη στιγμή, γεμάτη ανάμεικτα συναισθήματα και ήσυχη ένταση.
Όμως, καθώς προχωρούσε το κούρεμα, συνέβη κάτι απρόσμενο. Σιγά σιγά, η έκφραση του προσώπου του άρχισε να αλλάζει. Όταν η μεταμόρφωση ολοκληρώθηκε και κοίταξε ξανά τον εαυτό του, ο φόβος είχε εξαφανιστεί. Τη θέση του πήρε η έκπληξη — και μετά ένα χαμόγελο. Το πρόσωπό του φαινόταν πιο φωτεινό, τα χαρακτηριστικά του πιο εμφανή, και η αυτοπεποίθησή του αυξήθηκε αμέσως.
Στο τέλος, έμοιαζε με ένα εντελώς διαφορετικό παιδί, γεμάτο χαρά και περηφάνια. Αυτό που ξεκίνησε ως μια δύσκολη απόφαση μετατράπηκε σε μια όμορφη μεταμόρφωση που κανείς δεν περίμενε.
Δείτε το εδώ.